شعري از دوست عزيزم حناب آقاي اسماعيل سربازي
همي خواهم كه بر فردا بگريم چو مجنون در غم ليلا بگريم
دلم آشفته از اين نامرادي روم بر گوشه اي تنها بگريم
سيه رويم ز روي خالق خويش در اين دنيا بر آن عقبي بگريم
من ديوانه را عاقل مپندار كه با لا لا نخوابم تا بگريم
حبيبا درد ما را چاره اي كن بنالم روز و در شب ها بگريم
ز شوق ديدنت ديوانه گشتم به روي چون مه زيبا بگريم
شبي در سجده گه ياد تو كردم بياد تو در اين غوغا بگريم
چنان يادت زخود بيگانه ام كرد كه با ياد تو بي پروا بگريم
( اسماعيل سربازي 1370 )
+ نوشته شده توسط مجید جمشیدی راد در پنجشنبه هفتم آذر 1387 و ساعت
21:31 |