پدر

فاجعه ... ! ! ؟ ؟

به رنگ رنگ نگاهش بخشيدم

 

              هستي سياه وسپيدم را

 

  او رسام لحظه هاي حاجت بود  و من

 

        محو نقوش كلك سياهش

 

    او شاعر دردهاي من شده بود 

 

           و من  معبر خوابهاي رنگين او

 

  روزي خواستم -  شب شوم  -

 

    سپده را كنار زنم

 

   واي چه مي بينم ؟؟

 

       اين بوميست بزرگ ! ! !

 

      و شبي يلدائي در  وراء .......

 

 واي اين نقاشي اوست !؟

 

 ومن ....   ومن....   ومن  .........

 

            صدا مي زنم كسي را  ........

 

(ساعت 1:15  تاريخ 15/ 1/87 مجيد جمشيدي )