سی ام خرداد ماه شصت و هشت ...

ندا ...

مانده ام در غروبي جَليّ

 

اذان تکه شده يِ  بي علي

 

در ميان دشت  تشنگي ؛ سيراب

 

کوير ِ سردِ ديدگان

 

  سراب

 

مي خواند ندائي از دور

 

به شط وسيع حضور

 

من اما

 

مي سرايم شعر ناب رفتنم

 

مانده ام ...  ِني توان رفتنم

 

مانده ام اما در غروب جلي

 

با اذان سرد بي نام علي  ...

 

 

 

مجيد جمشيدي راد زمستان86

 

 

 

 

آیینه ؟ ؟ ؟

آیینه من بودم  ؛  همه خشت خام  !

 

جاری شد

 

 روزی

 

 این اندیشه ی

 

ناپخته ی خام  ...

 

زنگار  زدم

 

افسون شدم

 

رنگ باختم

 

برصف صبر خویش

 

ناجوانمردانه

 

تاختم  !

 

سیر نشدم  ؛ پیر شدم

 

دست به پای خود

 

زنجیر شدم

 

هم سیه و هم سپید

 

باز ماندم

 

دیر شدم 

 

 

مجید جمشیدی راد   88/1/28

 

آیینه قبلی ام را نیز بخوانید  :

http://www.mjrad.blogfa.com/8702.aspx

بهار ...

سلام و سال نو همه شما دوستان عزیز مبارک باد ....

شعری از دوست عزیزم جناب آقای اسماعیل سربازی

 

 

شانه برزلف پريشان زده يارم امشب

 

همچومستي كه خمارست خمارم امشب

 

ديگرازمسجد وميخانه مرا سودي نيست

 

زين سبب مستم وسرگرم قمارم امشب

 

فتنه از سلسله موي بتان ميخيزد

 

حاليادرعجبم خواب ندارم امشب

 

سالياني ست كه من شيفته ومجنونم

 

فرصت ازدست برود گر ننگارم امشب

 

شوخ چشم است وپريچهره وشيرين گفتار

 

عقل وهوشم بربوده است نگارم امشب

 

پيرميخانه چو من مست وقدح دردستش

 

شرمم آيد چو نشيند به كنارم امشب

 

ترسم از عاقبت كاروخطا پوشي خويش

 

كه چنين مستم وگريانم وزارم امشب

اسماعيل سربازي

دكتر مرتضي

 

پير مرد با گامهائي كوچك و متين ؛ تن رنجور خويش را كشيد تا لب ميز  " دكتر "  ؛

 

سمعكي به رنگ گوش داشت و كلاهي كه به احترام دكتر در دستش بود و ته ريشي

 

سفيد كه حكايت رنج سالهاي دور را با خود داشت . با صدائي نحيف و لرزان شمارشگر

 

دردهاي بي پايانش بود : دلم ؛ كمرم ؛ سرم و... گويا رابطه عاشقانه دل و كمر و سر را

 

خوب ميدانست كه تا دل مي شكند كمر خم مي شود و سر ؛  باري گران بر دوش ؛

 

و دكتر چه شنواي دانائي ... سوال هاي دكتر هر كدام  چند بار  تكرار مي شد و گويا

 

سمعك نيز ياراي ياري نداشت :

 

پدر جان مي روي راديو لوژي

 

پدرجان ......

 

پدرجان .....

 

پير مرد پا شد ؛ سپاسي و بدرودي ...

 

زنگ احضار منشي مطب چند بار با عجله به صدا درآمد گويا منشي با بيماران خارج از

 

نوبت بحث دارد ؛ آخر اين دكتر جوان خيلي حاذق و كار بلد بود ودر مدت كوتاهي آوازه

 

 هنرش همه جا را فرا گرفته بود ؛ به احترام هر مريضي بلند مي شد و بر خلاف همكاران

 

عصا قورت داده اش بود ؛ صميمانه گوش مي داد  ؛ صميمانه حرف مي زد و دوستانه دستورمي داد.

 

خبري از منشي نبود و پير مرد هم در حال خروج از مطب ؛

 

-       خانم منشي

 

-       خانم منشي  

 

    با عجله آمد : بله جناب دكتر ... بله ... بله بفرمائيد؟ ... دكتر به حالت نجوا كه كسي نشنود و بوي

 

ريا و تزوير از كلامش نبارد گفت : پول ويزيت ايشان را پس بدهيد ، پير مرد كه خارج شده بود

 

خطاب هاي محترمانه خانم منشي را نمي شنيد.گويا پولي براي شارژ باطري سمعكش نيز نداشت .

 

منشي جلوي پير مرد آمد و گفت : پدرجان يك لحظه تشريف بياوريد ....

 

" دكتر  " هم نام مولايش بود و مرتضي وار درد محرومان را مي دانست ....

 

 

  او  "  مرتضي امير كلاهي  "  بود  ...

 

 

 

مجيد جمشيدي راد سوم دي 87

 

 

گريه

 

 شعري از دوست عزيزم حناب آقاي اسماعيل سربازي

 

 

همي خواهم  كه بر فردا بگريم                          چو مجنون در غم ليلا بگريم

 

دلم آشفته از اين نامرادي                            روم بر گوشه اي تنها بگريم

 

سيه رويم ز روي خالق خويش                    در اين دنيا بر آن عقبي بگريم

 

من ديوانه را عاقل مپندار                           كه با لا لا نخوابم تا بگريم

 

حبيبا درد ما را چاره اي كن                       بنالم روز و در  شب ها بگريم

 

ز شوق ديدنت ديوانه گشتم                       به روي چون مه زيبا بگريم

 

شبي در سجده گه ياد تو كردم                  بياد تو در اين غوغا بگريم

 

چنان يادت زخود بيگانه ام كرد                كه با ياد تو بي پروا بگريم

 

 

 

(  اسماعيل سربازي 1370 )

 

حسرت

            پله اي تا قامت او

 

                      مي سايد ديدگانم را

 

                                                و

 

                                         سايه سنگين نگاهي

 

                                                        زبانم را

 

                                  دور مي شوم از قربت خويش

 

                                                 و غريبانه تا مسلخ خورشيد

 

                                                             مي زنم چنبره ؛

 

                                                                          فكور

 

                                                                                غمين

 

                                                                                        و  خموش

 

 

 

مجيد جمشيدي راد    اول آبان 87

پرچین شمایل

آفت نگا هش شده چشمان بسته ام  و رنگ بيمارم  تلنگر

 

دل شوره اي باز ... مي نوازد نت حضورش را و چه معصومانه

 

 مي ستايد قامت بودنم را ... من اما پرچين شمايلش را نديدم

 

و سايه ي عطر  ياس اش را ... كجا گذاشتم چمدان رفتنم

 

 و كفش هاي برهنه ي ديروزي ام را ؟ مي خواندم راه تمام

 

نرفته هايم را ومي سرايد نغمه هاي غريبانه ام را ...

 

پا مي شوم با عصائي سفيد... اما او باز هم مي ستايد

 

 قامت سرد بودنم را ...

 

مجيد جمشيدي راد شهريور 87

 

پژواک ...