يادي از سعدي بزرگ عليه الرحمه و سهراب سپهري عزيز

جاويد است ياد استاد بزرگ سخن حضرت سعدي عليه الرحمه

يکي از بهترين و دلنشين ترين غزلهاي ايشان که تعلق خاطر خاصي به آن دارم .

و چقدر شنيدني ميشود وقتي اين شعر را با صداي استاد شجريان ميشنوي . . .

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم

 نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم 

 شمایل تو بدیدم نه صبر ماند و نه هوشم

حکایتی ز دهانت به گوش جان من آمد

 

  دگر نصیحت مردم حکایتست به گوشم

مگر تو روی بپوشی و فتنه بازنشانی

که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم

من رمیده دل آن به که در سماع نیایم 

 که گر به پای درآیم به دربرند به دوشم

بیا به صلح من امروز در کنار من امشب

  

 که دیده خواب نکردست از انتظار تو دوشم

مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم

که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم

به زخم خورده حکایت کنم ز دست جراحت

  

که تندرست ملامت کند چو من بخروشم

مرا مگوی که سعدی طریق عشق رها کن

  

سخن چه فایده گفتن چو پند می‌ننیوشم

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل

 

و گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم

اول اردي بهشت علاوه بر روز بزرگداشت حضرت

سعدي عليه الرحمه روز تلخ جدائي سهراب سپهري

از ماست، تهران بيمارستان پارس،ساعت يک بعد

ازظهر . . .

با مرغ پنهان : اثري جاويد از سهراب  :

 

حرف ها دارم

 

با تو اي مرغي كه مي خواني نهان از چشم

 

و زمان را با صدايت مي گشايي !

 

چه ترا دردي است

 

كز نهان خلوت خود مي زني آوا

 

و نشاط زندگي را از كف من مي ربايي؟

 

در كجا هستي نهان اي مرغ !

 

زير تور سبزه هاي تر

 

يا درون شاخه هاي شوق ؟

 

مي پري از روي چشم سبز يك مرداب

 

يا كه مي شويي كنار چشمه ادارك بال و پر ؟

 

هر كجا هستي ، بگو با من .

 

روي جاده نقش پايي نيست از دشمن.

 

آفتابي شو!

 

رعد ديگر پا نمي كوبد به بام ابر.

 

مار برق از لانه اش بيرون نمي آيد.

 

و نمي غلتد دگر زنجير طوفان بر تن صحرا.

 

روز خاموش است، آرام است.

 

از چه ديگر مي كني پروا؟

قالب وبلاگ   -  تالار وبلاگ نویسان

روز جهاني شعر

روز جهاني شعر

 

 

یونسکو در سی امین اجلاس کنفرانس عمومی خود که در سال 1999 برگزار شد، به اتفاق آرا، روز 21 مارس

 

 هر سال را به عنوان روز جهانی شعر اعلام کرد و هرسال این روز را گرامی می‌دارد.

 

هدف از این اقدام حمایت از تنوع زبانی از طریق بیان شعری و همچنین حفظ زبان‌های در خطر است.

 

مطالعات یونسکو در مورد وضعیت شعر نشان می‌دهد که با وجود تکثر و تنوع فعالیت‌های شعری و افزایش

 

تعداد شاعران و توجه ملت‌ها و جوامع به حفظ سنت‌ها و بیان شفاهی، هنوز شعر به عنوان یک وسیله اصیل

 

 بیان فرهنگی و هنری در رسانه‌ها و نظام‌های آموزشی جایگاه واقعی خود را نیافته است.

 

شعر فارسي و يا به عبارتي بهتر شعر ايراني و شاعر ايراني در اين بين  جايگاه ويژه اي دارد ،

 

شعر در لغت به معنای «علم، دانش، فقه، فهم، درك، ادراك، وقوف و دانایی» است. در اصطلاح ادبی یكی از اقسام

 

 دو گانه كلام (نظم و نثر) است كه برای آن تعاریف متعدد و نزدیك به هم ارائه شده است.

 

  خواجه نصیرالدین در معیار الاشعار گوید:

 

«شعر كلامی مخیل [= دارای عنصر خیال] و مؤلف [= تالیف شده] از اقوال موزون متساوی و مقفّی [= دارای قافیه]

 

است كه وزن از موجبات اقتضای تخیل و از فصول ذاتی آن است»  ابوعلی سینا نیز شعر را سخنی خیال‌انگیز

 

دانسته است. برخی دیگر شعر را گره خوردگی عاطفه و خیال دانسته‌اند كه در زبانی آهنگین شكل گرفته است.

 

  علمای منطق و حكمای اسلامی از شعر «سخن موزون و مخیل و با قصد و معنی» اراده كرده‌اند و گفته‌اند:

 

«سخن غیر مخیل اگر چه موزون باشد، شعر نیست و نظم است و سخن مخیل اگر چه موزون نباشد شعر است و

 

 نثر نیست»  بر همین منوال برخی شعرای غربی می‌گویند:

 

«شعر احساس و هیجانِ زائیده طبع است اما نظم را می‌توان به وسیله فن و هنر كسب كرد»  از آنجا كه شعر حالتی

 

الهام آمیز و وهم‌ انگیز ایجاد می‌كند و گاه تأثیری جادویی در مخاطب دارد لذا آن سحر حلال» شمرده‌اند.  اگر چه

 

برخی می‌گویند برای اولین بار حضرت آدم بود كه در رثای هابیل، شعر سرود اما بیشتر محققین در باب شعر

 

 پارسی، سخن صاحب «تاریخ سیستان» را پذیرفته‌اند كه گفته است هنگامی كه یعقوب لیث صفاری، زنبیل و عمار

 

 خارجی را بكشت و بر سیستان و كرمان و فارس تسلط یافت، محمدبن وصیف سگزی، دبیر رسائل وی، در مدح

 

او شعری سرود:

 

                         ای امیری كه امیران جهان خاصه و عام 

                        بنده و چاكر و مولای و سگ بند و غلام  

 

  واحد شعر بیت است كه از دو مصرع تشكیل می‌گرد؛ این مصرع‌ها در شماره حركت‌ها و سكون‌ها برابرند.

 

  كلمات هماهنگ آخر بیت‌ها كه حرف اصلی آخر آن‌ها یكی است، قافیه نامیده می‌شوند. به حرف اصلی آخر

 

 نیز «روی» اطلاق می‌شود. در صورتی كه یك كلمه عیناً در آخر همه بیت‌ها تكرار شده باشد، آن را ردیف

 

  و كلمه پیش از آن را قافیه گویند.

 

انواع قالب شعر . . .  براي مطالعه متن کامل به ادامه مطلب برويد و يا متن کامل را از اينجا

دانلود کنيد .

برچسب‌ها: روز جهاني شعر, انواع قالب شعر فارسي

قالب وبلاگ   -  تالار وبلاگ نویسان

سووشون

                  گرچه سيمين را امشب وصلتي ديگر است با جلال ، اما ما در فراقش   

 

                                         به  " سووشون "  نشسته ايم . . .    

                         

 

    درگذشت بانوي رمان ايران " سيمين دانشور "  بر اهالي کتاب تسليت باد .

 

به همين مناسبت بخشي از زندگي نامه ايشان را به نقل از سايت ويکي پديا تقديم دوستان بزرگوار کتاب خوان مي نمايم .

 

سیمین دانشور (زاده ۸ اردیبهشت سال ۱۳۰۰ خورشیدی در شیراز - ۱۸ اسفند سال ۱۳۹۰ خورشیدی در تهران) نویسنده و

 

مترجم ایرانی است. وی نخستین زن ایرانی است که به صورتی حرفه‌ای در زبان فارسی داستان نوشت.مهم‌ترین اثر او

 

رمان سووشون است که نثری ساده دارد و به ۱۷ زبان ترجمه شده است و از جمله پرفروش‌ترین آثار ادبیات داستانی در

 

ایران محسوب می‌شود. دانشور همچنین عضو و نخستین رئیس کانون نویسندگان ایران بود.

 

زندگی

 

دانشور در سال ۱۳۰۰ شمسی در شیراز متولد شد. او فرزند محمدعلی دانشور (پزشک) و قمرالسلطنه حکمت (مدیر هنرستان

 

 دخترانه و نقاش) بود. تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را مدرسهٔ انگلیسی مهرآیین انجام داد و در امتحان نهایی دیپلم

 

شاگرد اول کل کشور شد. سپس برای ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ ادبیات فارسی به دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران رفت.

 

 

دانشور، پس از مرگ پدرش در ۱۳۲۰ شمسی، شروع به مقاله‌نویسی برای رادیو تهران و روزنامهٔ ایران کرد، با نام مستعار

 

شیرازی بی‌نام.

 

 

 

در ۱۳۲۷ مجموعهٔ داستان کوتاه آتش خاموش را منتشر کرد که اولین مجموعهٔ داستانی است که به قلم زنی ایرانی چاپ

 

شده‌است. مشوق دانشور در داستان‌نویسی فاطمه سیاح، استاد راهنمای وی، و صادق هدایت بودند. در همین سال با جلال

 

آل‌احمد، که بعداً همسر وی شد، آشنا شد.

 

در ۱۳۲۸ با مدرک دکتری ادبیات فارسی از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. عنوان رسالهٔ وی «علم‌الجمال و جمال در

 

 ادبیات فارسی تا قرن هفتم» بود (با راهنمایی سیاح و بدیع‌الزمان فروزانفر).

 

دکتر سیمین دانشور به سال ۱۳۲۷ زمانی که در اتوبوس نشسته بود تا راهی شیراز شود با جلال آل‌احمد نویسنده و

 

روشنفکر ایرانی آشنا شد در سال ۱۳۲۹ با آل‌احمد ازدواج کرد.دانشور در ۱۳۳۱ با دریافت بورس تحصیلی به دانشگاه

 

استنفورد رفت و در آنجا دو سال در رشتهٔ زیبایی‌شناسی تحصیل کرد. وی در این دانشگاه نزد والاس استنگر

 

داستان‌نویسی و نزد فیل پریک نمایش‌نامه‌نویسی آموخت. در این مدت دو داستان کوتاه که دانشور که به زبان انگلیسی

 

نوشته بود در ایالات متحده چاپ شد.

 

پس از برگشتن به ایران، دکتر دانشور در هنرستان هنرهای زیبا به تدریس پرداخت تا این که در سال ۱۳۳۸ استاد دانشگاه

 

 تهران در رشتهٔ باستان‌شناسی و تاریخ هنر شد. اندکی پیش از مرگ آل‌احمد در ۱۳۴۸، رمان سَووشون را منتشر کرد، که

 

از جملهٔ پرفروش‌ترین رمان‌های معاصر است. در ۱۳۵۸ از دانشگاه تهران بازنشسته شد. از سیمین دانشور همواره بعنوان

 

یک جریان پیشرو و خالق آثار کم نظیر در ادبیات داستانی ایران نامبرده می‌شود. سیمین دانشور در هجدهم اسفندماه

 

سال ۱۳۹۰ در خانه‌اش در تهران درگذشت.

 

 

کتاب‌ها

مجموعه داستان

 

    * آتش خاموش، اردیبهشت ۱۳۲۷

    * شهری چون بهشت، دی ۱۳۴۰

    * به کی سلام کنم؟، خرداد ۱۳۵۹

    * پرنده‌های مهاجر، ۱۳۷۶

 

رمان‌ها

 

    * سَووشون معروف‌ترین اثر دانشور تیر ۱۳۴۸ از سوی انتشارات خوارزمی و مدت کوتاهی پیش از مرگ جلال آل‌احمد منتشر شد. دربارهٔ این رمان نقدهای بسیاری منتشر شده‌است. این رمان به وقایع پس از پادشاهی رضا شاه می‌پردازد.

    * جزیرهٔ سرگردانی، ۱۳۷۲، انتشارات خوارزمی

    * ساربانْ سرگردان، ۱۳۸۰، انتشارات خوارزمی

    * کوه سرگردان، انتشارات خوارزمی

 

ترجمه‌ها

 

    * سرباز شکلاتی، نوشته برنارد شاو، ۱۳۲۸

    * دشمنان، نوشته آنتوان چخوف، ۱۳۲۸

    * بنال وطن، نوشته آلن پیتون

    * داغ ننگ، نوشته ناتانیل هاثورن

    * ماه عسل آفتابی (مجموعه داستان)، نوشته ریونوسوکه آکوتاگاوا و ...

 

آثار غیرداستانی

 

    * غروب جلال، انتشارات رواق، ۱۳۶۰

    * شاهکارهای فرش ایران

    * راهنمای صنایع ایران

    * ذن بودیسم

    * مبانی استتیک

 

سرقت آخرین رمان او

 

مجله ادبی ـ هنری نافه در شماره آبان ۱۳۸۹ خود در گزارشی که علیرضا غلامی با عنوان «در جستجوی کوه سرگردان» نوشته بود برای نخستین بار خبر داد که رمان کوه سرگردان سیمین دانشور مفقود شده‌است.

 

در این گزارش گفته شد که سیمین دانشور نگارش این رمان را قبل از تیر ۱۳۸۶ یعنی قبل از بیماری تمام کرده‌است. اما بعد از بهبودی نسبی دانشور در پائیز همان سال، ناشر پی می‌برد که رمان کوه سرگردان ناپدید شده‌است. انتشارات خوارزمی دو سال تلاش کرده بود خبر مفقود شدن این رمان در رسانه‌ها درز نکند.

 

مجله ادبی ـ هنری نافه در گزارش خود گفته‌است این رمان می‌توانست قبل از مرگ علیرضا حیدری، مدیر انتشارات خوارزمی منتشر شود. اما موضوع رمان و حساسیت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نسبت به آن و همچنین محافظه‌کاری مدیران انتشارات خوارزمی از علل تأخیر در انتشار آن بوده‌است.

بیماری

 

۳۰ تیر ۱۳۸۶ خورشیدی دانشور به علت مشکلات حاد تنفسی در بیمارستان پارس بستری شد، نیز شایع شد که وی درگذشته‌است اما این خبر تکذیب شد، او در ۲۲ مرداد ۱۳۸۶ با تشخیص تیم پزشکی از بیمارستان پارس مرخص شد.

 

 

درگذشت

 

سیمین دانشور پس از يک دوره بيماري[۱۵]، عصر روز ۱۸ اسفند ۱۳۹۰ مصادف با ۸ مارس ۲۰۱۲ درسن ۹۰ سالگی در منزلش در شهر تهران درگذشت.

رمان   سووشون   را از اينجا دانلود کنيد .

قالب وبلاگ   -  تالار وبلاگ نویسان

استاد اکبر رادي

قالب وبلاگ   -  تالار وبلاگ نویسان

يادي از استاد اکبر رادي

بنام خدا

 

همانطور که دوستان گرامي شاهد هستند مدتهاست ديگر دستي به قلم نمي رود و گرد پيري بر تن و جانمان

 

سايه افکنده است ، هر چند وقتي اين سخن در نزد ظريفي راتده شد با رندي تمام گفت : البته  اين سايه از

 

جواني با شماست !!

 

 

پايان نامه کارشناسي ارشد يکي از دوستان محترمه با موضوع آثار زنده ياد استاد اکبر رادي نمايشنامه نويس

 

شهير و بزرگ کشور مان - که ارادتي خاص نسبت به ايشان و آثار فاخرشان دارم - مرا بر آن داشت تا دوستان

 

مخاطبم را اندکي با اين استاد بزرگوار آشنا کنم .

 

 

 

اکبر رادي به تاريخ دهم مهرماه سال 1318 در خطه سرسبز گيلان و شهر رشت ديده به جهان گشود.

 

در سال 1329 به همراه خانواده خويش به تهران نقل مکان کردند . او که فارغ التحصيل رشته علوم اجتماعي از

 

دانشگاه تهران بود ، کارشناسي ارشد اين رشته را نيمه تمام گذاشته و وارد دوره هاي تربيت معلمي گشته

 

شغل معلمي را گزيدند.

 

علاقه بيش از حد ايشان به  تئاتر باعث شد تا مطالعات خود را به زمينه ادبيات و تئاتر اختصاص دهد و دو نمايشنامه

 

روزنه آبي(1341 ) با هزينه شخصي و افول(1343 )با هزينه گروه طرفه به چاپ رساند.

 

استاد اكبر رادي در سال1341 به عضويت گروه ادبي طرفه در آمد كه اعضاي آن را اغلب دانشجويان تشكيل

 

 مي دادند كه سوادي انقلابي ادبي را در سر داشتند.

 

دکتر قطب الدين صادقي  در باره استاد رادي مي فرمايند:

 

در دهة‌ پنجاه‌ نویسنده‌ای‌ پیدا شد که‌ برای‌ اولین‌بار دربارة‌ مسائل‌ شهری‌ سخن‌ به‌ میان‌ آورد. او کسی‌ نبود جز اکبر رادی‌. درام‌نویسی‌ اکبر رادی‌ که‌ ادعانامه‌ شکست‌ روشنفکران‌ دهة‌ سی‌ می‌باشد، با یک‌ خوش‌ فکری‌ بی‌نظیر و یک‌ قلم‌ شسته‌ رُفتة‌ پر از طنز و دیالوگ‌های‌ محکم‌ و یک‌ روان‌شناسی‌ اجتماعی‌ دقیق‌ در 25، 26 نمایشنامه‌ای‌ که‌ این‌ استاد عزیز و دوست‌ گرانقدر همة‌ ما برشتة‌ تحریر کشیده‌، یک‌ مضمون‌ بیشتر ندارد. رادی‌ در غالب‌ آثارش‌، بحرانی‌ را مطرح‌ می‌کند که‌ بحران‌ روشنفکران‌ است‌ و اینکه‌ چرا شکست‌ می‌خورند. او مانند چخوف‌ تنها نویسندة‌ ماست‌ که‌ نوشته‌هایش‌ قهرمان‌ ندارد. همة‌ آدمهای‌ او بحران‌ زده‌اند و او همه‌ را مورد بررسی‌ قرار می‌دهد.

 

آثار متعدداين استاد بزرگ مورد توجه بيشتر منتقدان بوده است . عنوان چخوف ايران براي اين نويسنده بيشتر ناشي از سبک نوشتاري چخوف در آثارش است که هيچگاه در قصه اش قهرمان نداشته است ، بلکه همه شخصيتهاي داستان قهرمان هستند.

آثار دراماتيک اين استاد به ويژه در نمايشنامه مشهورش : لبخند با شکوه آقاي گيل ، توجه خاص اساتيد و هنرمندان

را جلب کرد. خانم نغمه ثميني در جلسه نقد و بررسي اثار استاد در بنياد رادي در رابطه با اين اثر جاويد مي گويند :

 صحبت کردن درباره این نمایشنامه به دلیل پیچیده بودن کار سختی است که زیرا تک شخصیت نیست و تمام شخصیت‌های نمایش در راهبرد درام نقش بسزایی دارند. معتقدم این نمایشنامه مانند یک ارکستر است که همه شخصیت‌ها در آن به موقع به صدا درآمده و به موقع سکوت می‌کنند. در قیاس با کارهای دیگر رادی این نمایشنامه از جهات بسیاری از کاملترین آثار ایشان است.

یکی از مهمترین مؤلفه‌های این اثر خانه و خانواده است. خانه جای خوبی برای درام است. در این اثر خانه فقط خانه نیست و ما شاهد یک روابط مغشوش در حال گذار نیستیم بلکه دوره‌ای را می‌بینیم که به دوره‌ای دیگر متصل می‌شود. رادی با هوشمندی یک گذار بیرونی را فشرده و به صورت تمثیل در خانه‌ای آقای گیل قرار داده است و همه شخصیت‌های نمایش دارای دو وجه بیرونی و درونی هستند.

بسیاری از شخصیت‌های آثار رادی در این نمایشنامه دیده می‌شوند یعنی مجموعه‌ای از شخصیت‌های آثار دیگر رادی است. هر جا که آرمان‌گرایی در آثار استاد رادی بالاتر می‌گیرد نمایشنامه‌ها وارد ساز و کار‌های طرحی بیشتری می‌شوند نظیر نمایشنامه‌های "ملودی شهر بارانی" و "آهسته با  گل سرخ". اما در "لبخند با شکوه آقای گیل" طرح تا حد ممکن پایین آمده و سرطان تنها عنصری است که از بیرون نمایشنامه را هدایت می‌کند و کاتالیزور نمایشنامه است. باقی نمایشنامه توسط شخصیت‌ها پیش می‌رود. شخصیت‌ها به قدری خوب پرداخته شده‌اند که کشش درونی آن‌ها ما را تا انتها پیش می‌برد.

این نمایشنامه با وجود اینکه در سال 51 نوشته شده می‌تواند در هر زمانی اجرا شود و با وجود بیان شرایط روز خود شرایط گذار را نیز مطرح می‌کند و تاریخ مصرف ندارد. این اثر با وجود ظاهر رئالیستی روشن برای تحلیل کهن الگویی مناسب است. در این اثر زوال اسطوره پدر نشان داده می‌شود. حتی می‌توان نمایشنامه را با کهن الگوی جم و ضحاک برابر کرد .

آخرين نوشته مرحوم رادي پيام تبريکي زيبا خطاب به بهرام بيضائي بود که خواندنش خالي از لطف نيست :

بهرام، امروز مي خواستم زاد روز تو را به عنوان يک چهره ماندگار معاصر شادباش بگويم، ديدم اين «چهره ماندگار» هر چند ترکيب مهتابي قشنگي است، اين چند ساله مدال مستعملي شده است که فله‌اي به سينه بندگان خدا نصب مي کنند و ايضاً براي محتشمان اين حوالی ما ستاره رنگ پريده اي است که فله اي به دوش اهل هنر مي زنند. من لوح «مرد فصل ها»ي صحنه ايران را به لفظ و نمادين به تو تقديم مي کنم تا حريم «بقعه» ما را به شعله ايمان و مهر منور کني، و به روح صحنه ما رستگاري جاودانه ببخشي.

بهرام عزيز، بيضايي بينواي من ، اينک در اين روز آبي و در نهايت خرسندي افتخار دارم که از سالروز ولادت انساني ياد کنم که برکت خاندان تآتر ماست و عزت اصحاب سرسپرده آن در اين‌که به احترام او (که تويي) از جا برخيزند و پيش پاي تو مخلصانه کرنش کنند. زيرا که برقله هاي درخشان فرهنگ ايران ميلاد يک درام نويس بزرگ براي فخر ملتي کفايت است.

مطالعه ي :

نقدي ساختار گرايانه در آثار اکبر رادي

را هم به دوستان بزرگوار پيشنهاد ميکنم .

از جمله آثار اكبر رادي مي‌توان به نمايش‌نامه‌هاي زير اشاره كرد:

ملودي شهر باراني

شب بخير جناب كُنت

آهنگ‌هاي شكلاتي

كاكتوس

هاملت با سالاد فصل

شب روي سنگفرش خيس

لبخند باشكوه آقاي گيل

ارثيه ي ايراني

روزنه آبي

افول

صيادان

مرگ در پاييز (شامل سه تك پرده: محاق، مسافران، مرگ در پاييز)

آهسته با گل سرخ

از پشت شيشه‌ها

 

از ديگر كارهاي رادي مي‌توان به: نگارش داستان‌هاي بلند «افسانه دريا» و«مسخره» 1336، نمايشنامه «از دست رفته» (چاپ نشده)؛ 1337، داستان «باران» و «جاده» مجله «اطلاعات جوانان»؛ 1338، داستان «سوءتفاهم» هفته نامه فردوسي؛ 1339، داستان «كوچه»1339 ، نمايشنامه «مسافران ومرگ در پاييز» چاپ در مجله «پيام نوين»1344، نمايشنامه «روزنه آبي» 1341 به كارگرداني «‌شاهين سركيسيان» 1345 ، نمايشنامه «مرگ در پاييز» 1349 به كارگرداني «عباس جوانمرد» تهران، چاپ مجموعه داستان «جاده» 1349، نمايشنامه‌ي «ارثيه ايراني» 1347 ،نمايشنامه«افول»1343، نمايشنامه«صيادان» اشاره کرد و از ديگر نمايشنامه‌هاي او مي‌توان از «لبخند باشكوه آقاي گيل»، «در مه بخوان»، «آهسته با گل سرخ»، «منجي در صبح نمناك»، «هاملت با سالاد فصل» ،«آميز قلمدون، «شب روي سنگ‌فرش خيس»، «آهنگ هاي شكلاتي»، «پايين گذر سقاخانه» و...، نام برد.

منابع :

سايت ايران تئاتر

چراغ هاي رابطه

روزنامه اعتماد

خبرگزاري کتاب

وبلاگ بنياد رادي

گيل يار

.

.

.

روحش شاد

 

 

 

 

 

 

 

برچسب‌ها: استاد اکبر رادي

قالب وبلاگ   -  تالار وبلاگ نویسان

و باز هم آئينه . . .

آئينه من بودم

.

.

.

.

.

همه خشت خام

.

.

.

.

.

قالب وبلاگ   -  تالار وبلاگ نویسان