آذر ماه 1365 . جمعه ساعت 16 بلوار منجم روبروي بيمارستان علوي ؛... مي آيد با قامت رعنا و چشمان شهلا ... عكسش را
ديده بودم و ساعتي قبل هم صدايش را شنيدم .ميرسد سر قرار ؛ او نمي شناسد مرا ؛ ميرم جلو : سلام .آقاي خازن ؟؟
.... و چه آغازي شگرف ....
هوا سرد بود و داغ نفسش گرمي بخش هردلي ... پياده براه افتاديم ِ جز از خود ِ سخن از همه بود ؛ از " سلمان "
آن شاعري كه شعر را معني ديگري داد . ايام هجرت " سلمان هراتي " بود ...
از ادبيات جنگ گفت و از مي و معشوق و حافظ ... از شهريار ملك ادب و از دوستان و نادان دوستاني كه
جگر خون كرده بودند ...
دو ساعت براي همه عمرم با " او " بسيار كم بود ... خيلي كم ....
بهمن همان سال " او " رفت وما در بهت و عزائي غريب ... و " جلال " چه خوب سرود :
چون زورقي بشكسته در آغوش دريا مانده ام چون رهنوردي خسته در دامان صحرا مانده ام
آن ذره سرگشته ام ؛ كز طالع برگشته ام عمري به سوز و حسرت مهر دلارا مانده ام
رفتند و ماندم واي من واي دل تنهاي من دردا؛ دريغا ؛ حسرتا ؛ تنهاي تنها مانده ام
محمل به محمل مي رود ؛ منزل به منزل ميرود جان مي رود دل ميرود اي واي من وا مانده ام
هم صحبت پروين و مه ؛ گريان غمين بي تكيه گه با مرغ شب تا صبحگه ديشب هم آوا مانده ام
در سوگ شمشادي جوان ؛ در ماتم سروي روان چون بيد زانو زير سر تامانده ام ؛ تا مانده ام
سر در گم و افسرده دل ؛ در تنگناي آب و گل در تاب و تب هر روز و شب بس نا شكيبا مانده ام
زآلودگي پاكم كنيد ؛ خاكم من و خاكم كنيد كو كاروان ؟ كو ساربان ؟ اي راهيان جا مانده ام
چون شمع ماتم كشته ام ؛ سيما به خون آغشته ام بي (خازن ) مه روي خود در شام يلدا مانده ام
حاصل چه از شعر و غزل؟ آغوش بگشا اي اجل امشب چنان " گلچين " ترا غرق تمنا مانده ام
( جلال محمدي – بهمن ماه 1365)
روحش شاد و قرين رحمت الهي باد
غزلی از زنده یاد مهدی خازن :
به شعر خويشتن گلواژه هاي تازه مي خواهم
دلم افسرده زين ماندن ، هواي تازه مي خواهم
در اين ظلمت سراي تنگ و خاموش تن خاكي
نخواهم ننگ پوسيدن ، سراي تازه مي خواهم
دلم بگرفته از آواز شوم جغد تاريكي
ز ساز صبح اينك گلنواي تازه مي خواهم
دگر ننگ است ماندن در فضاي بسته تكرار
براي بال بگشودن فضاي تازه مي خواهم
دگر غمنامه مجنون سرگردان كهن گشته است
براه وصلت جانان بلاي تازه مي خواهم
بزن اينك صلاي رستن و رستن تو اي چاووش
به كوچ از محبس جسمم دراي تازه مي خواهم
بيا در كوچه شعرم قدم زن اي بلوغ عشق
كه اندر كوچه شعرم صداي تازه مي خواهم
بپاي سر عبوري سرخ دارد رزمجوي عشق
من وامانده هم كوچي به پاي تازه مي خواهم
نخواهم ماند در مرداب ماندن بيش از اين خازن!
به شعر خويشتن گلواژه هاي تازه مي خواهم
غزلی دیگر :
بشير صبح
به ذهن سرخ افق آفتاب گل كرده است
ميان خرمن شب صد شهاب گل كرده است
بشير صبح به آواز نور مي خواند
كه در بهار سحر آفتاب گل كرده است
كنون به باور خشك كوير تشنه دل
حضور گرم و صميمي آب گل كرده است
شهيد عشق به فرياد سرخ مي گويد
به جسم زخمي من التهاب گل كرده است
نهال بانك اناالحق به مسلخ عشاق
فراز دار كنون بي حساب گل كرده است
سكوت شام ؛ غريو مهيب نور شكست
بيا كه در دل شب ماهتاب گل كرده است
غبار چهره جان را به آب خون شوئيد
كنون كه در خم لاله گلاب گل كرده است
به چشم نرگس ؛ ديدم به مسلخ خورشيد
به حجم تنگ غروب اضطراب گل كرده است
به خير مقدم خورشيد حاليا " خازن "
به ذهن خسته من شعر ناب گل كرده است
زنده ياد مهدي خازن 9/5/1365
